هوبرت فون مایرینک در 23 اوت 1896 در پوتسدام متولد شد و پسر یک سرگرد بود. پس از طلاق والدینش، او توسط مادرش بزرگ شد. او از کودکی علاقه شدیدی به بازیگری نشان داد و علیرغم آرزوی والدینش که شغل کشیش را دنبال می کردند، از کودکی شروع به درس خواندن کرد. پس از اتمام مدرسه، در طول جنگ جهانی اول به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما اندکی پس از آن به دلایل سلامتی مرخص شد.

در سال 1917 او دیوانه شدو اولین حضور او در برلینر شوسپیلهاوس در نقش ستوان فون هاگن در "کلبرگ". پس از نامزدی در هامبورگر کامرسپیله از سال 1918 تا 1920، او در بسیاری از تئاترها و سالن های مختلف برلین، از جمله نمایش "Es liegt was in der Luft" در کنار مارلن دیتریش اجرا کرد. او هم به خاطر بازی های کاباره اش در تئاتر معروف Tingeltangel و هم برای نقش های دراماتیک صحنه ای مانند Mephisto در "Faust" و Mackie Messer i مورد تحسین قرار گرفت.n "Die Dreigroschenoper."

در آغاز دهه 1920، فون مایرینک به سینما روی آورد. او پس از ایفای نقش اولیه قابل توجه در سریال «Der Mann ohne Namen» ساخته گئورگ ژاکوبی، در نقش‌های مکمل در فیلم‌های صامت از جمله «Manon Lescaut» (1926) اثر آرتور رابیسون و «Ich lebe für Dich» (1929) اثر ویلهلم دیترل ظاهر شد. ظاهر متمایز او - سر طاس، مونوکل، سبیل نازک - به سرعت او را قابل تشخیص کرد و او به یک شخصیت محبوب تبدیل شد.بازیگر شخصیت او اغلب به عنوان اشراف، شخصیت های بورژوا، مقامات اقتدارگرا، افراد عجیب و غریب یا کلاهبرداران تایپ می شد. با ورود فیلم صدا، صدای خشن او شخصیت صفحه نمایش او را بیشتر مشخص کرد.

از جمله فیلم‌های قابل توجه اولیه او می‌توان به «Die verliebte Firma» (1931/32) ماکس اوفولز، «Wenn die Liebe Mode macht» فرانتس ونزلر (1932) و «Der weiße Dämon» (1932) از کورت گرون اشاره کرد. در دوران نازی ها، او یکی از افراد آلمانی باقی ماندبازیگران مکمل پرکار و محبوبی بودند که در بیش از 90 محصول بین سال‌های 1933 و 1945 ظاهر شدند. این بازیگران از کمدی‌هایی مانند «Ein falscher Fuffziger» (1935) تا اقتباس ویلی فورست از «بل آمی» (1939) موپاسان (1939) و «هلموت کاوتنفر» (Helmut Käitkonelt’nfer) را شامل می‌شد. (1939). او همچنین نقش‌های کوچک‌تری در فیلم‌های تبلیغاتی از جمله «Ein Volksfeind» (1937) و «Trenck, der Pandur» (1940) ایفا کرد. اگرچه به طور گسترده ای شناخته شده بود کهاو همجنسگرا بود، توسط رژیم تحت پیگرد قرار نگرفت.

در دهه‌های 1950 و 1960، فون مایرینک با موفقیت تصویر مستبدانه خود را در کمدی‌های متعدد تقلید کرد. تنها در سال 1957 او در 13 فیلم از جمله "Der tolle Blomberg" و "Das Wirtshaus im Spessart" ظاهر شد. او در سال 1960 برای فیلم "Ein Mann geht durch die Wand" و دوباره در سال 1961 برای "Das Spukschloß im Spessart" جایزه منتقدان فیلم آلمان را دریافت کرد. هایلای دیگرنقش او به عنوان یک اشراف پرشور در طنز جنگ سرد بیلی وایلدر «یک، دو، سه» بود. بین سال‌های 1965 تا 1969، او مرتباً در نقش سر آرتور، رئیس اسکاتلند یارد، در مجموعه فیلم‌های ادگار والاس ظاهر شد.

فون مایرینک علیرغم حضور در حدود 250 فیلم، به صحنه تئاتر متعهد ماند و در سال 1966 به گروه تئاتر تالیا هامبورگ پیوست. در سال 1968، جایزه یک عمر دستاورد سینمایی آلمان را دریافت کرد.به خاطراتش توجه کرد او در 13 می 1971 در هامبورگ درگذشت.