بازگویی همدل و بی‌آلایش و کنایی از چگونه یک دریانورد با پوستی تیره که به سبک همينگوی وارد خانه پرستاری می‌شود، روال‌های مزاحم را زیر پرسش می‌برد و با تعاملات نرم با دیگر ساکنان فضایی از امید و شادی را ایجاد می‌کند و پیامی ساده اما زیبا ارائه می‌دهد: زندگی را تا پایان تلخ باید قدر دانست.