خط داستانی
در برابر فرانسوا میتران، ژاک شیراک نمایانگر اپوزیسیون بود. در سال ۱۹۸۶، جناح راست انتخابات قانون گذاری را برد و نخست وزیر شد. پس از دو سال همزیستی دشوار، میتران در ۱۹۸۸ دوباره انتخاب شد. پس از لحظه ای ناامیدی، دستگاه شیراک دوباره به کار افتاد. در همه پرسی مَسِخ Maastricht، او موضعی برای «بله» گرفت، برخلاف اکثریت حزبش. در مارس ۱۹۹۳، اپوزیسیون به رهبری شیراک پیروزی سنگینی به دست آورد. ادوارد بالدار نخست وزیر شد. در ۱۹۹۵، ژاک شیراک رئیس جمهوری شد: سی سال زندگی سیاسی به کمال رسید.
