پارگی

فیلم از حیوانیت نهفته در عمل جنسی سخن می‌گوید و روی عشق و شهوانیت به عنوان عملی جسمانی و فرارونده تمرکز می‌کند. عشق و تجربهٔ از دست دادن به وسیلهٔ خون، استفراغ، عرق و اشک به طور فیزیکی تجسم پیدا می‌کند. «پارگی» در مقایسه با جریانِ پیشرفتهٔ یک فیلم کلاسیک با فضای آدرنالین و تدریجی ساخته شده و در نهایت به رهایی می‌انجامد. هم در صحنهٔ اکشن و هم در بخش صدا، فیلم حالت‌های شدید از آرامش تا ناراحتی و نقض‌شدن را آشکار می‌کند.