خط داستانی
این متن به زبان گونه ای از سخن گفتن در مورد زخمی مادی در پیچی که زمان را می براند اشاره دارد. تصاویر، پشتیبان سفری که به تنهایی برگزار می شود، نگرانی که روی شاشة می لغزد، خاطره خود را می نویسند. سندی که درباره مکانی، خاطره ای و احساسی صحبت می کند. فضا زمانی که در حال ناپدید شدن برای تبدیل به تصویر است دست می کشد. نشانه ها، نگاه ها، رفتارها تجزیه می شوند تا در سطح نمایش اسلاید شوند. قلمرو به بهانه ای برای صحبت از خود تبدیل می شود تا داستان زندگی ما را روایت کند. زمان، تصاویر، صداها و ریتم مفهوم حرکت و نگاه را به صورت انتزاعی و مستند در می آورد.
