خط داستانی
در این ترانهٔ چرخان و رنگارنگ به پاریس، نوعی سمفونی جدید اما با جاز زده شده از یک شهر بزرگ را مییابیم. با دقیقترین توجهها به دیگران و کارِ صدای بتن، در کمتر از یک ساعت از فیلمبرداری در پاریس، به احساس یک روز آفتابی واحد و چرخهای بیپایان میرسیم. نوآوری در توجه به جزئیات است که در میانهٔ مجموعهای از پدیدارها، وارونهها و خطخطیهای مایکل نِدژار به وجود میآید: کفش زنی، دکمهٔ ژاکت، یا زندگیهای ساده با رویکردی کوبست، عناصر گرافیکی: هر یک از هزاران دستورها که خیابانها را پر میکنند. این فیلم جایگاه ویژهای در میان تمامی آثاری که امروز پاریس را جشن میگیرند به دست میآورد. با بافتن این همه «انرژی» و ارتباط بخشیدن به عناصر گوناگون، کاملترین و زیباترین اثر سینمایی میشل ندژار است.
