این مستند با استفاده از تصاویر آرشیو لوچ داستان فریدی کارمند دولتی فاشیست را روایت می‌کند که عشق عمیقی به سینما داشت و در سفرهای فراوانش به هالیوود مجموعه‌ای از تولیدات آمریکایی مهم را مطالعه و مشاهده می‌کرد؛ در صحنه به بازیگر دیگو آباتانتونو صدا می‌دهد که ما را به دورهٔ ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ بازمی‌گرداند که او رئیس اداره سینمایی ملی بود، ارتباطاتش با دوچی و تمایل به جایگزینی سینمای قدیم و تشکیل یک نهاد دولتی واقعی، همچنین پروژهٔ جاه‌طلبانهٔ ایجاد شهر سینما با طراحی‌های معماری به سبک گینو پِراسُتی را تشریح می‌کند